«Наша Среда online» — Стихи Булата Окуджавы в переводе Лауры Балян

ԲՈՒԼԱՏ ՕԿՈՒՋԱՎԱ

***

Լուռ քնած է իմ քաղաքը: Բայց դրանից ի՞նձ ինչ հիմա:
Ես եղել եմ նրա որդին, և դայակն եմ եղել նրա,
Եղել եմ ես իր բանվորը և զինվորն եմ եղել նրա,
Նա չափից շատ զարմացած է միշտ ինձ սիրել,
Չափից ավել օտարացած` ձեռքն ինձ մեկնել:
Լի օրերին ինձ հիշել է, տոն օրերին ինձ մոռացել:
Եվ եթե ես զոհվեմ մի օր, եթե մեռնեմ,
Կարթնանա՞ լուռ առավոտյան իմ քաղաքը տխուր-տրտում,
Գերեզմաննե՞ր նա կուղարկի մայրամուտին
Իր երջանիկ կանանց, որ լան հանգուցյալին:
…Բայց գնալով ես ավելի մաքուր, անեղծ
Եվ գազազած մի սիրով եմ նրան սիրում,
Եվ իմ սիրուց աստվածներ եմ նրա համար ծեփակերտում:
Ոչինչ հիմա պետք չէ արդեն, և ոչինչ էլ չեմ ափսոսում.
Ինձ հետ հիմա իմ կիթառն է և սիգարետ մի տուփ տրտում:

***

Мой город засыпает. А мне-то что с того?
Ну что с того, ну что с того?
Я был его ребенком, я нянькой был его,
Ну что с того, ну что с того?

Я был его рабочим, его солдатом был…
Он слишком удивленно всегда меня любил.
Он слишком отчужденно мне руку подавал,
по будням меня помнил, а в праздник забывал.

И если я погибну, и если я умру,
проснется ли мой город с печалью поутру?
Пошлет ли на кладбище перед заходом дня
своих счастливых женщин оплакивать меня?

..Но с каждым днем все чище, все злей его люблю
и из своей любови богов своих леплю.
Мне ничего не надо, и сожалений нет:
в руках моих гитара и пачка сигарет.

Մոսկվացի մրջյունը

Ոչ թե երեսուն, այլ երեք հարյուր տարի գնում եմ, պատկերացնո՞ւմ եք,
Այս հին ու շքեղ հրա¬պա¬րակ¬նե¬րով և կա¬պույտ, կա¬պույտ սա¬լա¬հա¬տակ¬նե¬րով:
Իմ քաղաքն այսպես, ամենաբարձր կոչումն է կրում Մոսկվայի,
Սակայն առաջինն ինքն է ընդառաջ գնում բազմազգ հյուրերին:
Քայլում եմ նրա լույս փողոցներով և լուսաբացի լռության մեջ էլ
Վազում երբեմն ծուռումուռ թեքված թեք փողոցներով,
Բայց ես մոսկվացի մրջյուն եմ, երբեք ինձ չկա հանգիստ,
Այդպես եղել է և երեք հարյուր տարի առաջ և,
և պիտի լինի ընդմիշտ, անհանգիստ:
Ախ, այս քաղաքը, այնպես նման է ինձ այս քաղաքը,
Մեկ տխուր է նա, մեկ ուրախ, բայց միշտ վեհ ու վեհանիստ…
Այն ի~նչ աղջիկ է, տանում է ձեռքին օրվա մի կտոր` արևածագը,
Ասես նախաճաշ լինի իր ձեռքին, որ մրջյունին է տանում անհանգիստ:

Московский муравей

Не тридцать лет, а триста лет иду, представьте вы,
по этим древним площадям, по голубым торцам.
Мой город носит высший чин и звание Москвы,
но он навстречу всем гостям всегда выходит сам.
Иду по улицам его в рассветной тишине,
бегу по улочкам кривым (простите, города)…
Но я – московский муравей, и нет покоя мне —
так было триста лет назад и будет так всегда.
Ах, этот город, он такой, похожий на меня:
то грустен он, то весел он, но он всегда высок…
Что там за девочка в руке несет кусочек дня,
как будто завтрак в узелке мне, муравью, несет?