online

Иван Бунин. В степи. Перевод на армянский язык

ЛИТЕРАТУРА

«Наша Среда online» — Перевод выполнен Лаурой Балян

ՏԱՓԱՍՏԱՆՈՒՄ

Երեկ լսեցի հեռացող կռունկների ձայները,
Խաղաղ դաշտերի վրայով չվում
Եվ վայրի, և հեշտ էին ղողանջում:
Չէին ափսոսում, որ մեզ լքում են:
Գնում են հարավ` ծաղկող բնություն,
Մի նոր գարուն է նրանց սպասում:
Մեզ մոտ գալիս է ձմեռը մռայլ:
Տափաստանային անտառը լռել,
Ու չորացել է, խլացել, դեղնել:
Աշնան երեկո: Ամպերը քշել ու բաց են արել
Թփերում ծածկված արահետները,
Տերևով լցրել հովիտ ու ձորակ,
Ասես գիշերը դրել է ծուղակ:
Երկիրն իմ սակայն չի ուրախանում,
Եվ այնուհանդերձ, քոչվոր թռչուններ,
Թեև տխուր է այստեղ ու մռայլ,
Ձեզ չեմ նախանձում,
Ես իմ հայրենի երկիրն եմ ուզում
Երբ մառախուղն է փռվում ալեհեր, իմ տափաստանում,
Երբ մշուշի մեջ հազիվ ճերմակում է լուսաբացը,
Ասես բնությունն է ողջ համրանում,
Թմբերն են սևին տալիս մշուշից,
Ու կարկամում է ինքն աղ ու հացը,
Եվ այնուհանդերձ, չվող թռչուններ,
Ես սիրում եմ իմ, իմ հայրենիքի այս լուսաբացը,
Սա ձեզ ասում է ու հաստատում է իմ վերադարձը
Հոգնած, միայնակ, թափառումներից:
Ես հասկացել եմ նրա տխրության գեղեցկությունը,
Տխուր գեղեցկությանը համազոր երջանկությունը:

Լինում են օրեր, որ տաք է լինում
Արևը դուրս է ելնում մշուշից,
Լուսավորելով անտառ, տափաստան,
Հին նստավայրը, ուրախանում է,
Անգամ տերևը անտառում խոնավ:
Նայում եմ նորից ուրախություն է,
Մեզ մոտ էլ լավ է, քոչվոր թռչուններ,
Այնպես ուրախ է և տխուր դատարկ անտառը ինքը,
Կեչու ոսկեգույն տերևների մեջ, ասես ծվարած,
Կապույտ է հագնում քնքույշ երկինքը:
Ես այս օրերին սիրում եմ դուրս գալ թափառել մենակ,
Շնչելով կաղամախու դալկացած ու խամրող բույրը,
Լսել կեռնեխի ճիչերն ու գնալ մինչև ագարակ,
Ու ետ գալ: Ճամփին խմել անտառի անապակ ջուրը:
Տեսնել ինչպես է աշնանացանը կամաց կանաչում,
Ինչպես են փայլում հերկերն արևից, ծառը բողբոջում:
Իսկ հեռվում ոսկի արտերի վրա
Մշուշն է իջել թափանցիկ, լազուր,
Իմ գարունը ինձ կանչում է հիմա
Եվ իմ հեռավոր պատանությանը ժպտալ է ուզում:
Քոչվոր թռչուններ, ես տխուր էի,
Հիմա հիշում եմ անցած օրերի երջանկությունը
Եվ չեմ ափսոսում, ինչպես նախկինում
Տառապում էի անցածի համար:
Այն ապրում է միշտ իմ մեջ, իմ սրտում
Եվ աշխարհն ամեն լի է ու խնդուն:
Ինձ հարազատ է ու թանկ
Եվ գարնան շողացող փայլը,
Եվ հյուսիսային խղճուկ դաշտերը,
Եվ այն, որը ձեզ չի մխիթարի, քոչվոր թռչուններ,
Հլու հնազանդ խոնարհությունն իմ
Եվ իմ այս տխուր ճակատագիրը:

Оригинал:

В степи

Н. Д. Телешову

Вчера в степи я слышал отдалённый
Крик журавлей. И дико и легко
Он прозвенел над тихими полями.
Путь добрый! Им не жаль нас покидать:
И новая цветущая природа,
И новая весна их ожидает
За синими, за тёплыми морями,
А к нам идёт угрюмая зима:
Засохла степь, лес глохнет и желтеет,
Осенний вечер, тучи нагоняя,
Открыл в кустах звериные лазы,
Листвой засыпал долы и овраги,
И по ночам в их чёрной темноте,
Под шум деревьев, свечками мерцают,
Таинственно блуждая, волчьи очи…
Да, край родной не радует теперь!
И всё-таки, кочующие птицы,
Не пробуждает зависти во мне
Ваш звонкий крик, и гордый и свободный.

Здесь грустно. Ждём мы сумрачной поры,
Когда в степи седой туман ночует,
Когда во мгле рассвет едва белеет
И лишь бугры чернеют сквозь туман.
Но я люблю, кочующие птицы,
Родные степи. Бедные селенья —
Моя отчизна; я вернулся к ней,
Усталый от скитаний одиноких,
И понял красоту в её печали
И счастие — в печальной красоте.

Бывают дни: повеет тёплым ветром,
Проглянет солнце, ярко озаряя
И лес, и степь, и старую усадьбу,
Пригреет листья влажные в лесу,
Глядишь — и всё опять повеселело!
Как хорошо, кочующие птицы,
Тогда у нас! Как весело и грустно
В пустом лесу меж чёрными ветвями,
Меж золотыми листьями берёз
Синеет наше ласковое небо!
Я в эти дни люблю бродить, вдыхая
Осинников поблёкших аромат
И слушая дроздов пролётных крики;
Люблю уйти один на дальний хутор,
Смотреть, как озимь мягко зеленеет,
Как бархатом блестят на солнце пашни,
А вдалеке, на жнивьях золотых,
Стоит туман, прозрачный и лазурный.

Моя весна тогда зовёт меня, —
Мечты любви и юности далёкой,
Когда я вас, кочующие птицы,
С такою грустью к югу провожал!
Мне вспоминается былое счастье,
Былые дни… Но мне не жаль былого:
Я не грущу, как прежде, о былом, —
Оно живёт в моём безмолвном сердце,
А мир везде исполнен красоты.
Мне в нём теперь всё дорого и близко:
И блеск весны за синими морями,
И северные скудные поля,
И даже то, что уж совсем не может
Вас утешать, кочующие птицы, —
Покорность грустной участи своей!

1889

Поделиться ссылкой:




Комментарии к статье


Top